Wiesław Kulikowski urodzony w 1935 roku koło Wołkowyska (na Kresach), mieszka w Mielcu, należy do krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Wydał zbiory poezji:

• „Zbieranie szronu” (1967),
• „Ścieżka do ptaka” (1973),
• „Ucieczka z wesela” (1979),
• „Zamiatacze ulic malowanych” (1981),
• „Wyprzedaż muzyki” (1992),
• „Przystanek dla kilku osób” (1995),
• „Rozmowa z igliwiem" (1997),
• "Okruchy obrazu" (1997),
• „Blisko i najbliżej” (1997),
• „Granice dla jaskółek” (1997),
• „Pora odjazdu muzyków” (1997),
• „Imiona na drogach” (1998),
• „Schody do winnicy” (1999),
• „Zakwita już powrót” (2002),
• "Z muzyki zza rzeki list" (2004),
• "Głębiej niż letnie popołudnie" (2005).

Przez krytyków literatury porównywany do Józefa Czechowicza, „...oryginalny kontynuator niewyrażalnego świata przeczuć autora nuty człowieczej” (Konstanty Pieńkosz), „...intymny nadrealista” (Marek Pękala).

Jego poezja bada rozproszony świat i scala go; scalając bada jeszcze raz i ocala przed rozproszeniem. Wielokrotnie, nieskończenie ocala, bo rozproszenie jest entropią. U Kulikowskiego nieubłaganie rosnące nieuporządkowanie jawi się, paradoksalnie jak harmonia chaosu. Ta poezja wybarwia, „...stwarzając idealną, bardziej śnioną niż realną strefę ocalenia” (Józef Nowakowski), złudzenie małej Arkadii w minionym lub właśnie mijającym – ludziach, przyrodzie, sztuce; mijanym – szybko, wolno, dotkliwie, nigdy pobieżnie, w swoim bolesnym i pięknym ZAWSZE. (z recenzji Krystyny Lenkowskiej)