Julian Kornhauser urodził się w 1946 r. w Gliwicach. Poeta, prozaik, krytyk literacki, historyk literatury, tłumacz i znawca literatury serbskiej i chorwackiej, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli pokolenia „Nowej Fali”; laureat licznych nagród, m.in. Fundacji im. Kościelskich, Nagrody im. Andrzeja Bursy, Europejskiej Nagrody Poetyckiej za rok 1989. Julian Kornhauser jest autorem wielu tomów wierszy (m.in. Nastanie święto i dla leniuchów – 1972, W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów – 1973, Stan wyjątkowy – 1978, Zjadacze kartofli – 1978, Zasadnicze trudności – 1979, Hurrraaa! – 1982, Za nas, z nami – 1985, Kamyk i cień – 1996, Było, minęło – 2001, Origami – 2007), powieści (Kilka chwil – 1975, Stręczyciel idei – 1980, Dom, sen i gry dziecięce – 1995) oraz esejów i prac krytycznoliterackich (m.in. Świat nie przedstawiony, razem z Adamem Zagajewskim – 1974, Światło wewnętrzne – 1984, Międzyepoka. Szkice o poezji i krytyce – 1995, Postscriptum. Notatnik krytyczny – 1999, Uśmiech Sfinksa. O poezji Zbigniewa Herberta – 2001).